Gdy po obudzeniu wyjrzałyśmy przez okno, okazało się, że pada i jest mgła. Widać załapałyśmy się na trzy ostatnie dni lata w Veszprem. Opuszczałyśmy miasteczko w zdecydowanie jesiennej aurze. Kierunek Budapeszt. To tam, w Stefania Palota czyli wielkim centrum kultury, odbywała się Wielka Gala wieńcząca XI Veszpremskie Igrzyska, do udziału w której zaproszono Zuzię. Ale najpierw udaliśmy się na zwiedzanie miasta.
Ponieważ aura niespecjalnie nam dopisała (deszcz padał z natężeniem zmiennym – od mżawki do ulewy), Budapeszt kojarzy nam się z kałużami. Ale nie straszne nam szaleństwa pogody, raźno ruszyliśmy oglądać zabytki. Metrem dojechaliśmy pod siedzibę parlamentu. Przepiękny budynek w stylu gotyckim wznosi się nad brzegiem Dunaju. Robi ogromne wrażenie! Widzieliśmy też budynek zabytkowego dworca, zamek po drugiej stronie rzeki, przepiękny gmach Akademii Sztuk Pięknych. Generalnie miasto jest niezwykłe. Pełne zabytkowych, secesyjnych kamieniczek, z wieżyczkami, zdobionymi balkonami, bajecznymi ogrodami. Po prostu w Budapeszcie jest prześlicznie… tak prześlicznie, że trochę się zapomnieliśmy i nieomal spóźniliśmy na Galę. ;-)
Koncert odbywał się w wielkiej sali widowiskowej, która bardzo szybko się wypełniła. Im bliżej godziny 18:00, czyli rozpoczęcia spektaklu, tym bardziej biednej Zuzi rzedła mina. Nikola, tym razem już wolna od tremy, pocieszała ją i podtrzymywała na duchu. A nawet zrobiła makijaż. :-) Tym razem nasza reprezentantka wyszła na scenę jako siódma uczestniczka koncertu. Miałyśmy zatem okazję zobaczyć popisowe numery złotych medalistów we wszystkich kategoriach, także tych którzy nie prezentowali się na wcześniejszej Gali w Veszprem. Zuzia została poproszona o wykonanie songu z musicalu „Evita”, którym wyśpiewała swoje pierwsze miejsce. Jej występ poprzedzał pokaz nagrodzonych I miejscem w kategorii dziecięcej tancerzy, którzy dali krótki show przy piosenkach Abby. „Don’t cry for me Argentina” Zuzi było zatem prawdziwym kontrastem. Gdy weszła na scenę, wprowadzana przez Nikolę, po sali przeszedł szmer zainteresowania, który szybko zmienił się w zachwyt. Pani Marta, powiedziała nam potem, że gdy Zuzia śpiewała frazę „…I love you, and hope you love me”, większość pań opiekunek i trenerek innych uczestników koncertu, stojących za kulisami, miała mokre oczy. Zuzia wszystkich wzruszyła i zachwyciła, jednym słowem pełen sukces! Nagrodzono ją gromkimi brawami, choć sama artystka tradycyjnie nie była z siebie do końca zadowolona ;-).
Pożegnaliśmy się ciepło z organizatorami i na skrzydłach tego sukcesu ruszyliśmy w długą drogę powrotną do Krakowa. Węgry płakały deszczem, ale jakimś niesamowitym cudem, udało nam się przybyć na miejsce w zaledwie 5 godzin! Zbyt szybko… gdy nagle nasze radio złapało pierwszą polską rozgłośnię, Nikola zapytała cichutko „To jak to? Już jesteśmy? Tak szybko?”. To prawda, przez te pięć dni strasznie dużo się działo, więc minęły nam bardzo, bardzo szybko.
Pięknie jest być oklaskiwanym przez tłumy widzów… ale nie ma nic przyjemniejszego niż znaleźć się po tygodniu w objęciach dumnych mam! ;-) Wzruszone czekały na nas w hotelu, nawet powitanie reprezentacji koszykarskiej, która z medalami wracała z mistrzostw, nie może się równać z eksplozją radości naszych mam, gdy wypadłyśmy z samochodu!
To był niesamowity tydzień, dziękujemy za wszystkie ciepłe myśli, które płynęły do nas z Polski, dziękujemy, że byliście z nami. Köszönöm!
|
|